Χ. Κασίμης: “Αγροδιατροφικός τομέας: Από την Έκθεση Πισσαρίδη στο Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας”

Μεγάλη η συζήτηση τον τελευταίο καιρό για την Έκθεση Πισσαρίδη και το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Αλλά τι προκύπτει αλήθεια για τον αγροδιατροφικό τομέα;

Στην Έκθεση Πισσαρίδη γίνονται οι γνωστές διαπιστώσεις για τον μικρό κλήρο, τη χαμηλή παραγωγικότητα, τον χαμηλό βαθμό οργάνωσης της παραγωγής, την υψηλή εξάρτηση από τις επιδοτήσεις, τη χαμηλή εκπαίδευση και ισχνή δημογραφική κατάσταση του αγροτικού πληθυσμού και τη περιορισμένη χρήση της τεχνολογίας.

Η Έκθεση δεν λαμβάνει υπόψη όμως την εμπειρία της πανδημίας, τις επιπτώσεις της, και συνακόλουθα, τις νέες προκλήσεις που προκύπτουν για τον αγροδιατροφικό τομέα.

Έτσι, οι προτάσεις πολιτικής που καταθέτει δεν κομίζουν κάτι νεότερο πέραν των ήδη γνωστών προτάσεων που αφορούν στη μεγέθυνση των εκμεταλλεύσεων, στον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό και στη καινοτομία, στη βελτίωση της δημογραφικής και εκπαιδευτικής κατάστασης των αγροτών, στη σύνδεση πανεπιστημίων και παραγωγής, στη μείωση του κόστους και στην αύξηση της προστιθέμενης αξίας, στο branding και την εξωστρέφεια και τέλος στη διακλαδική διασύνδεση με τον τουρισμό.

Από την Έκθεση απουσιάζει ένας σαφής στρατηγικός προσανατολισμός πολιτικής, με τις απαραίτητες προτεραιότητες, και τα κατάλληλα εργαλεία και παρεμβάσεις για τις αναγκαίες αλλαγές στο μοντέλο παραγωγής, τις συμπληρωματικές κοινωνικές και περιφερειακές πολιτικές, την δημόσια διοίκηση και τα χρηματοδοτικά εργαλεία.

Οι προτάσεις του Ταμείου Ανάκαμψης για τον αγροδιατροφικό τομέα κινούνται σε δύο κύρια πεδία παρεμβάσεων:

Διαπιστώνεται ότι οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις και δράσεις για τον αγροδιατροφικό τομέα δεν είναι το αποτέλεσμα ενός σοβαρού στρατηγικού σχεδιασμού που έχει εκτεθεί σε ένα δημόσιο κοινωνικό διάλογο. Πρόκειται περισσότερο για προτάσεις που αποσπασματικά διεκδικούν την απορρόφηση πόρων χωρίς την συγκολλητική ουσία ενός συνεκτικού στρατηγικού σχεδίου.

Μια, εναλλακτική στις παραπάνω, πρόταση κατατίθεται με έμφαση σε ένα εθνικό στρατηγικό προσανατολισμό που θα στοχεύει πρωτίστως στη μετατόπιση προς το μοντέλο της παραγωγής προϊόντων ποιότητας και ταυτότητας, γεωγραφικών ενδείξεων και οργανικής γεωργίας, ασφάλειας και πιστοποίησης.