Μαρία Κοτζακόλιου, 15/10/2019
Διεθνής Ημέρα Αγρότισσας σήμερα και τα μηνύματα από όλους τους πολιτικούς –και όχι μόνο– χώρους πολλά.
Η Διεθνής Ημέρας Αγρότισσας καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 18 Δεκεμβρίου 2007 και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Οκτωβρίου, για να υπενθυμίζει τη συμβολή της γυναίκας στην αγροτική παραγωγή και την αγροτική κοινωνία εν γένει, αλλά και τις προκλήσεις τις οποίες αντιμετωπίζει.
Για κάποιους που έζησαν και μεγάλωσαν μακριά από την ύπαιθρο, η ζωή και ο αγώνας της αγρότισσας είναι γνωστός σε γενικό και θεωρητικό επίπεδο. Για μας, όμως, οι οποίοι ζήσαμε και ζούμε από κοντά αυτό τον διαρκή αγώνα, η εκτίμηση και ο θαυμασμός όλο και μεγαλώνουν.
Πριν από κάποιες δεκαετίες, σε στιγμιότυπα αποτυπωμένα στο νου, η ζωή γι’ αυτές τις γυναίκες ήταν πολύ πιο δύσκολη.
Ατελείωτες ώρες στα χωράφια, φροντίδα του νοικοκυριού, μαγείρεμα, ανατροφή παιδιών, φροντίδα των ζώων, ελάχιστες έως μηδαμινές διευκολύνσεις στην καθημερινότητά τους (πλύσιμο ρούχων στο ποτάμι, μεταφορά νερού στο σπίτι κ.ά.) σε κάνουν να απορείς για τις τεράστιες αντοχές τους.
Κι όμως, ήταν αυτές στήριγμα στην οικογένειά τους και στις δραστηριότητες των συζύγων τους. Κάπως έτσι, παραμένει ακόμα «όρθια» μέχρι και σήμερα η ύπαιθρος κι ο πρωτογενής τομέας.
Με την πάροδο του χρόνου, οι συνθήκες βελτιώθηκαν σημαντικά, αλλά αυτό δεν μετρίασε την προσπάθειά τους. Ακόμη και τώρα υπάρχουν γυναίκες, σε απομακρυσμένες περιοχές, οι οποίες ξεπερνούν τα όρια των αντοχών τους. Σε έναν αγώνα με τη γη και τα ζωντανά, με τις αντιξοότητες και τις αγωνίες τους, επιμένουν στις επιλογές τους.
Δεν έχει ουδεμία αξία να γίνεται μια απλή αναφορά, μία φορά το χρόνο, στο τεράστιο έργο που συνεχίζουν να επιτελούν. Ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητας, καταγωγής ή τόπου διαβίωσης, τους οφείλουμε σεβασμό. Σε παγκόσμιο επίπεδο, να γίνουν κινήσεις για την ίση αντιμετώπιση, για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσής τους, αλλά να τους δοθούν οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες, ώστε να μπορούν να αναπτυχθούν επιχειρηματικά.
Ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος,παρουσιάζει με έναν ανάγλυφο τρόπο στο ποίημά του «Αγρότισσα» την ζωή της γυναίκας στην ύπαιθρο:
«Σαν ένιωσε πως ήρθε η ώρα της, κάλεσε τους δυο
γιους της κι έκανε τη διαθήκη της. Μοίρασε δίκαια τα λιόδεντρα, τ’
αμπέλι, το μποστάνι, τη γελάδα, το γαϊδούρι. Κι ύστερα κάλεσε τις
έγκυες νύφες της, να φτιάξουν τις λαμπάδες της ταφής της.
Απ’ τ’ αχυρένιο στρώμα της, το μάτι της νοικοκυράς επέβλεπε,
διόρθωνε, αυτό ή εκείνο, παρακολουθούσε τη δουλειά. Τους όριζε
σχήμα και μέγεθος, έδινε την καλή της συμβουλή.
Να ξέρουν, είπε, για τα βαφτίσια.
Σαν τέλειωσε κι αυτό, έκλεισε τα μάτια της, μα δε μπορούσε
ακόμη να πεθάνει. Και τότε πρόσταξε ν’ ανάψουν τις λαμπάδες. Στο
γλυκύ τους φέγγος είδε τα χέρια της λιγνά, στεγνά, πανίσχυρα, σαν
των αγίων, σαν ξερά δέντρα πού ’δωσαν πολύ καρπό. Άγρια χέρια,
πελεκημένα απ’ τη λάτρα του σπιτιού και του αγρού.
Κείνη την ώρα, αγάπησε τα χέρια της. Χαμογέλασε απόμακρα κι
αποκοιμήθηκε σα να ήταν είκοσι χρονών κορίτσι. Οι δυο της νύφες
σταυρώσανε τα χέρια τους επάνω απ’ την κοιλιά τους
κι απόμειναν να την κοιτάζουν με τα νέα τους μάτια διάπλατα κι αδάκρυτα.
Ύστερα στρώσαν το τραπέζι, βγήκαν στο κατώφλι, και φωνάξανε τους
άντρες για το δείπνο.
Οι τέσσερις λαμπάδες φώτιζαν το μεγάλο καρβέλι.
Τώρα θα ξέραν, βέβαια, και για τα βαφτίσια.»
(Γ. Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 3ος, Κέδρος)
Πηγή φωτογραφίας: dasarxeio.com
Μαρία Κοτζακόλιου
